Algemene regels  

Rb. Midden-Nederland 20 januari 2026, RB 4094; ECLI:NL:RBMNE:2026:112 (Translink en Rover tegen [gedaagde partijen]). Kings Online exploiteert de websites reisproductaanvragen.nl en persoonlijkreisproduct.nl, waarop zij consumenten tegen betaling van € 37,50 bemiddelt bij het aanvragen van een persoonlijke OV-chipkaart. Rechtstreeks bij de officiële uitgever Translink kost een OV-chipkaart € 7,50, zodat de bemiddelingsdienst van Kings Online de consument € 30 extra kost. Translink en reizigersvereniging Rover stellen dat de websites en marketing van Kings Online consumenten misleiden en vorderen in kort geding staking van de exploitatie. De voorzieningenrechter oordeelt dat beide eisers kunnen optreden. Rover behartigt op grond van art. 3:305a BW de gelijksoortige belangen van OV-gebruikers en is, mede vanwege haar rol als belangenvertegenwoordiger en haar wettelijke adviesrecht, voldoende representatief. De regels over oneerlijke handelspraktijken zijn primair bedoeld ter bescherming van consumenten, zodat Translink daarop niet rechtstreeks als consument een beroep kan doen. Een oneerlijke handelspraktijk kan echter tevens een onrechtmatige daad jegens een derde opleveren. Misleiding rond de OV-chipkaart kan het vertrouwen van consumenten in de kaart en in Translink aantasten en daarmee ook de belangen van Translink schaden.

Rb. Limburg 21 mei 2026, RB 4092; ECLI:NL:RBLIM:2026:5000 (belanghebbende tegen de heffingsambtenaar). Belanghebbende huurde een bedrijfsruimte in Valkenburg aan de Geul voor zijn onderneming, die op 31 december 2024 werd beëindigd. De huurovereenkomst liep nog door tot 28 februari 2025; in de tussenliggende periode werd het pand uitsluitend ontruimd om het leeg op te leveren. Voor belastingjaar 2025 legde de heffingsambtenaar onder meer aanslagen onroerendezaakbelasting voor gebruikers en reclamebelasting op. De rechtbank oordeelt dat belanghebbende op 1 januari 2025 nog als gebruiker van de onroerende zaak kon worden aangemerkt. Onder ‘gebruik’ wordt verstaan het metterdaad bezigen van een onroerende zaak ter bevrediging van de eigen behoeften, en ook het ontruimen van het pand valt daar in dit geval onder. Omdat de OZB-gebruikersbelasting een tijdstipbelasting is, is degene die de zaak op 1 januari gebruikt voor het gehele kalenderjaar belastingplichtig. De aanslag OZB-gebruiker is daarom terecht opgelegd.

Rb. Amsterdam 7 april 2026, RB 4091; ECLI:NL:RBAMS:2026:3629 ([eiser] tegen RoHa Cars). Een consument kocht bij RoHa Cars een tweedehands Volkswagen T-Roc voor € 37.700. Kort na de aankoop bleek bij meerdere inspecties dat de auto aanzienlijke schade had gehad en ondeugdelijk was hersteld. Zo stond het subframe scheef, waren onder meer de bumperbalk, ABS-kabels en koplamp beschadigd of gebrekkig hersteld en achtte een Volkswagen-monteur de technische staat van de auto een mogelijk ernstig veiligheidsrisico. Bij het uitlezen van de boordcomputer bleek bovendien dat daarin slechts 3.546 kilometer was geregistreerd, terwijl de kilometerstand 54.495 bedroeg. Daaruit volgde dat de boordcomputer rond 50.949 kilometer moest zijn gewist, drie kilometer vóór de APK-keuring die RoHa Cars had laten uitvoeren. Mede gelet op het vóór de verkoop vervangen stuurwiel en de overige schade acht de kantonrechter voldoende aannemelijk dat de auto bij een ongeval betrokken was geweest, dat RoHa Cars daarvan wist en dat zij de boordcomputer zelf had gewist om de schade te verhullen.

Rb. Limburg 8 juli 2026, RB 4093; ECLI:NL:RBLIM:2026:6298 (OnSite tegen [gedaagde]). OnSite Media vordert betaling van drie facturen voor het plaatsen van reclame-uitingen op winkelwagens. De ondernemer van New York Pizza Beek had op 18 september 2024 een “Deelnameformulier CartBoards” ondertekend, waarin onder meer de locaties, het aantal winkelwagens en posters, een maandprijs van € 319 exclusief btw en een looptijd van 60 maanden waren opgenomen. De ondernemer stelde dat hij dacht slechts zijn interesse kenbaar te maken en dat geen overeenkomst tot stand was gekomen. De kantonrechter volgt hem daarin niet. Uit het ondertekende formulier blijkt voldoende duidelijk dat opdracht werd gegeven voor het plaatsen van reclame en welke verplichtingen partijen aangingen. Dat de ondernemer vervolgens geen reclamemateriaal heeft aangeleverd, staat aan de totstandkoming van de overeenkomst niet in de weg. Ook het beroep op dwaling faalt. Hoewel de term “deelnameformulier” volgens de kantonrechter niet uitblinkt in duidelijkheid, blijkt uit formuleringen als “Hierbij geef ik [...] opdracht”, “de overeenkomst wordt aangegaan voor de duur van 60 maanden” en de verklaring dat de ondertekenaar bevoegd is de overeenkomst aan te gaan voldoende duidelijk dat geen sprake was van een vrijblijvende registratie. Evenmin is komen vast te staan dat de vertegenwoordiger van OnSite uitlatingen heeft gedaan waaruit de ondernemer mocht begrijpen dat hij nergens aan vastzat.

Rb. Gelderland 27 mei 2026, RB 4090; IT 5380; ECLI:NL:RBGEL:2026:4741 ([de eiser] tegen [de gedaagde]). Een consument sloot tijdens een huisbezoek een overeenkomst met een ICT-dienstverlener voor ICT-ondersteuning tegen een maandelijks bedrag. De consument zette daarbij op een elektronisch scherm een “krabbel” en betaalde vervolgens gedurende 21 maanden de maandelijkse bedragen. De kantonrechter oordeelt dat rechtsgeldig een overeenkomst tot stand is gekomen. Een overeenkomst is in beginsel vormvrij en uit de gemaakte afspraken en de langdurige uitvoering blijkt dat de consument het aanbod heeft aanvaard. Omdat de overeenkomst in de woning van de consument is gesloten, kwalificeert deze als een overeenkomst buiten de verkoopruimte. De dienstverlener heeft vóór het sluiten van de overeenkomst onvoldoende duidelijkheid gegeven over de ingangsdatum, de looptijd en het ontbindingsrecht. Ook heeft hij de vereiste informatie niet tijdig op papier of, met instemming van de consument, op een andere duurzame gegevensdrager verstrekt. Daarmee schendt hij artikel 6:230m lid 1, onder a en h, en artikel 6:230t lid 1 BW. De kantonrechter stelt geen schending vast ten aanzien van de betaalwijze en de opzegmogelijkheden. Het weglaten van de essentiële informatie vormt tevens een misleidende omissie als bedoeld in artikel 6:193d BW.

RCC 1 juli 2026, RB 4082; 2026/00302 ([klager] tegen Jumbo). In deze zaak tussen [klager] en Jumbo staat de wijze centraal waarop een “1+1 gratis”-actie in een filiaal wordt aangeduid. Boven de winkelschappen hing een breed rood bord met de tekst “1+1 gratis”. Een deel van de schappen was rood omlijst. Binnen deze schappen stonden zowel actieproducten als producten die niet onder de aanbieding vielen. Alleen de actieproducten hadden een prijskaartje met “1+1 gratis” en een rood hoesje met de tekst “NU”. Klager nam een shampoo uit een rood omlijst schap en ging ervan uit dat deze onder de aanbieding viel. Bij de kassa bleek dat dit niet het geval was. Volgens Jumbo maken de prijskaartjes, de rode hoesjes en de rode platen gezamenlijk voldoende duidelijk welke producten actieproducten zijn. Van de gemiddelde consument mag volgens Jumbo worden verwacht dat deze de afzonderlijke schapetiketten controleert.

RCC 23 juni 2026, RB 4079; 2026/00217 ([klager] tegen Robijn en Albert Heijn). In deze zaak staat een aanbieding van Albert Heijn voor Robijn Wol & Fijn centraal. Op het schapkaartje werd in het kader van een actie “2+3 gratis” als voorbeeld een fles met 22 wasbeurten genoemd. In het betreffende schap stonden alleen uitsluitend flessen waarop 18 wasbeurten waren vermeld. Albert Heijn voert aan dat sprake was van een tijdelijke overgangssituatie. De fabrikant had de samenstelling van het wasmiddel aangepast, waardoor de nieuwe, geconcentreerdere variant 22 wasbeurten bevatte. In de folder en de app werd deze nieuwe verpakking al getoond, terwijl in enkele filialen nog oude voorraad met 18 wasbeurten aanwezig was.

RCC 16 juni 2026, RB 4078; 2026/00272 ([klager] tegen Solerza). In deze zaak staat een prijsvermelding op de website van Solerza centraal. Bij een plissé raamhor werd, in combinatie met 40% korting, een vanafprijs van € 26,34 genoemd. Volgens klager was het product echter bij geen enkele beschikbare maatvoering of configuratie daadwerkelijk voor dat bedrag te bestellen. Solerza voert aan dat zij maatwerkproducten aanbiedt, waarvan de prijs afhankelijk is van onder meer de afmetingen, uitvoering en aanvullende opties. Vanafprijzen zijn volgens haar gebaseerd op de minimale maatvoering en de eenvoudigste productconfiguratie. Tijdens een reguliere prijsoptimalisatie zou echter tijdelijk een afwijking zijn ontstaan in de prijsweergave van het betreffende product. Deze afwijking is inmiddels gecorrigeerd.

Hof Amsterdam 4 augustus 2026, IEF 23738; RB 4075; IT 5415; 200.343.772/01 (Fixiq Legal tegen Bonnetje c.s.). In deze zaak tussen Fixiq Legal en Bonnetje c.s. staat een geschil over websites en apps voor het aanvechten van verkeersboetes centraal. Nadat gesprekken over een mogelijke samenwerking waren stukgelopen, lanceerde Bonnetje een eigen website en app. Fixiq Legal stelde dat Bonnetje auteursrechtelijk beschermde teksten had overgenomen en misleidende handelspraktijken toepaste door onder meer nep reviews te plaatsen. Anders dan de kantonrechter oordeelt het hof dat de teksten op de testwebsite van Bonnetje openbaar waren gemaakt. De URL was via sociale media gedeeld en de website was, zij het met enige moeite, toegankelijk voor derden. Dat de openbaarmaking mogelijk niet was beoogd, maakt dat niet anders. Van auteursrechtinbreuk is volgens het hof echter geen sprake. Het format en de opbouw van de website zijn te zeer door functionaliteit bepaald. Ook de teksten van de Q&A, het doorloopproces en het machtigingsformulier zijn overwegend functioneel, technisch en juridisch van aard. Zij dragen geen waarneembaar persoonlijk stempel en voldoen daarom niet aan de werktoets.

Rb. Amsterdam 10 juli 2026, RB 4069; ECLI:NL:RBAMS:2026:7389 ([verzoeker] tegen Booking). Via Booking.com werd voor € 2.540 een accommodatie in Griekenland geboekt. In de advertentie stond dat de accommodatie op slechts enkele tientallen meters van Komi Beach lag en op de kaart werd zij direct aan zee weergegeven. Bij aankomst bleek de accommodatie volgens de boekers op aanzienlijke afstand van het strand en in een afgelegen gebied te liggen. Na annulering werd slechts € 132 terugbetaald. De aanspraken van de boeker en de betaler zijn vervolgens gecedeerd aan de verzoeker, die in de Europese procedure voor geringe vorderingen betaling van het resterende bedrag van € 2.408 vordert. Hij stelt dat de advertentie misleidend was en beroept zich op een oneerlijke handelspraktijk, dwaling en non-conformiteit. De kantonrechter acht de Nederlandse rechter bevoegd omdat Booking in Amsterdam is gevestigd. Op grond van de rechtskeuze in de algemene voorwaarden is Nederlands recht van toepassing, zonder dat de consument de bescherming verliest die hij aan dwingend Spaans recht ontleent.