STËLZ-reclame met bekende rapper niet specifiek gericht op minderjarigen
CvB 11 november 2026, RB 4198; 2026/00298 - CVB (klager tegen STËLZ). Het College van Beroep van de Stichting Reclame Code heeft geoordeeld dat reclame-uitingen voor STËLZ Hard Lemonade niet specifiek op minderjarigen zijn gericht in de zin van artikel 10 van de Reclamecode voor Alcoholhoudende Dranken (RvA). De zaak betreft twee abriposters, een YouTube-video en een productverpakking voor de alcoholhoudende drank STËLZ Hard Lemonade. Op de posters zijn bekende personen te zien bij een zwembad met een blikje STËLZ, de tekst ‘The new Hard Lemonade’ en een QR-code voor een winactie. In de YouTube-video zijn personen te zien die bij een zwembad en op een boot feestvieren, terwijl het nummer ‘Lemonade’ van een bekende rapper te horen is. Klager stelde dat de reclamecampagne door onder meer de inzet van de rapper, het gebruik van muziek, de kleurrijke vormgeving en de verwijzing naar limonade specifiek minderjarigen aansprak. De Reclame Code Commissie had in eerste aanleg geoordeeld dat de posters en de YouTube-video onvoldoende duidelijk maakten dat het om reclame voor een alcoholhoudende drank ging en daarom in strijd waren met artikel 3 lid 1 en lid 2 RvA. Daarnaast was de YouTube-video zonder het verplichte 18+-leeftijdsfilter gepubliceerd, in strijd met artikel 23 lid 3 onder c RvA. De Commissie wees echter de klachten over het specifiek richten van de reclame op minderjarigen en over de productverpakking af. Klager ging hiertegen in beroep en stelde onder meer dat de uitingen als samenhangende campagne moesten worden beoordeeld en dat de Commissie onvoldoende rekening had gehouden met de bescherming van minderjarigen.
KLM-reclame voor Real Deal Dagen misleidend door ontbreken informatie over prijsvoordeel
CvB 11 november 2026, RB 4197; dossier 2026/00138 - CVB (Consumentenbond tegen KLM). Het College van Beroep van de Stichting Reclame Code heeft geoordeeld dat een reclame-uiting van KLM voor de zogenoemde Real Deal Dagen misleidend is, omdat essentiële informatie over de werking van de kortingsactie en de hoogte van het aangeboden prijsvoordeel ontbreekt. De zaak betreft een e-mail van KLM van 26 januari 2026 met als onderwerp ‘Final call: nog 2 Real Deal Dagen!’, waarin consumenten met een aftelklok en teksten als ‘Nu is het moment om te boeken’ en ‘Pak uw Real Deal voordat het te laat is’ werden aangespoord om snel vliegtickets of pakketreizen te boeken. In de e-mail worden verschillende bestemmingen met vanafprijzen aangeprezen, waaronder Londen vanaf € 165 en Curaçao vanaf € 699. De Consumentenbond stelde dat de combinatie van de aftelklok, de aansporingen om snel te boeken en de concrete aanbiedingen ten onrechte de indruk wekte dat consumenten uitsluitend tijdens de actieperiode van een bijzonder prijsvoordeel konden profiteren. Volgens de Consumentenbond bleek uit prijsvergelijkingen dat bepaalde vliegtickets na afloop van de actie goedkoper waren dan tijdens de Real Deal Dagen. De Reclame Code Commissie had de klacht in eerste aanleg afgewezen, omdat volgens haar daadwerkelijk sprake was van een tijdelijk prijsvoordeel en de aftelklok de resterende duur van de actie correct weergaf. De Consumentenbond ging hiertegen in beroep.
HvJ EU: niet te verwaarlozen verwarringsgevaar met levensmiddelenverpakking volstaat voor strijd met CLP-verordening
HvJ EU 5 november 2026, RB 4195; ECLI:EU:C:2026:945 (Orkla Care). Het Hof heeft zich uitgesproken over de eisen die artikel 35 lid 2, eerste alinea, van Verordening (EG) nr. 1272/2008 (CLP-verordening) stelt aan verpakkingen van gevaarlijke stoffen en mengsels die kunnen worden verward met levensmiddelenverpakkingen. Aanleiding is een geschil tussen de Zweedse onderneming Orkla Care, die onder meer vloeibare wasmiddelen verkoopt, en de Zweedse inspectie voor chemische stoffen (Kemikalieinspektionen, KEMI). Orkla bracht wasmiddelen op de markt in langwerpige, gekleurde kartonnen verpakkingen met een gevouwen bovenkant en een schroefdop. Volgens KEMI konden deze verpakkingen vanwege hun vormgeving, kleuren en etikettering, waaronder de vermelding dat het product veganistisch was, worden verward met verpakkingen van levensmiddelen. KEMI verbood daarom het in de handel brengen van negen wasmiddelen in dergelijke verpakkingen. Orkla bestreed dit verbod en voerde onder meer aan dat de verpakkingen afbeeldingen van textiel bevatten, voorzien waren van een verzegelingsetiket en waarschuwingen tegen inslikken, en dat de producten slechts als oogirriterend waren ingedeeld en volgens haar geen gevaar opleverden bij inslikken. Nadat de rechter in eerste aanleg het verbod in stand had gelaten, stelde de Zweedse rechter in hoger beroep prejudiciële vragen over de beoordelingscriteria voor verpakkingsgelijkenis, de relevante geografische markt, het begrip consument, het vereiste verwarringsgevaar en de betekenis van de gevarenklasse van het product.
Hoge Raad: rechter moet essentiële informatieplichten bij online schadeverzekeringen ambtshalve toetsen
HR 9 oktober 2026, RB 4193; ECLI:NL:HR:2026:1636 (Achmea tegen verzekeringnemer). De Hoge Raad heeft prejudiciële vragen beantwoord over de informatieplichten van schadeverzekeraars bij op afstand gesloten verzekeringsovereenkomsten met consumenten, de ambtshalve toetsing daarvan en de mogelijke sancties bij het schenden van deze verplichtingen. Aanleiding is een procedure waarbij Achmea Schadeverzekeringen betaling vordert van € 263,22, vermeerderd met huur en kosten, vanwege een op afstand gesloten autoverzekering verschuldigde premie, eigen risico en/of andere vergoedingen. De verzekeringnemer is niet verschenen. De kantonrechter van de Rechtbank Amsterdam vraagt zich af of de rechter ambtshalve moet onderzoeken of onderzoekers van de verzekeraar hebben voldaan aan de informatieplichten uit de Wet op het financieel toezicht (Wft) en het Besluit gedragstoezicht financiële ondernemingen (BGfo), die voortvloeien uit de Richtlijn verkoop op afstand van financiële diensten en de Richtlijn verzekeringsdistributie. Daarbij rezen onder meer vragen over welke informatieplichten als essentieel moeten worden verplicht, wanneer informatie op een duurzame drager wordt verstrekt en welke gevolgen aan deze verplichtingen worden opgelegd.
HvJ EU: distributeur hoeft reclameclaims van cosmeticafabrikant niet systematisch te controleren
HvJ EU 5 november 2026, RB 4192; ECLI:EU:C:2026:947 (Gut gekauft Reformhäuser). Het Hof heeft zich uitgesproken over de zorgvuldigheidsplicht van distributeurs bij het overnemen van reclameclaims van fabrikanten van cosmetische producten en de verhouding tussen de Cosmeticaverordening (Verordening (EG) nr. 1223/2009) en de Richtlijn oneerlijke handelspraktijken (Richtlijn 2005/29/EG). Aanleiding is een geschil tussen de Duitse vereniging Verband Sozialer Wettbewerb (VSW) en GUT GEKAUFT Reformhäuser, een exploitant van een winkel in dieet- en natuurproducten. GUT GEKAUFT had in een reclamefolder een gezichtscrème aangeprezen met een bewering over de gunstige werking van het daarin aanwezige ginsengextract. Deze bewering was afkomstig van de fabrikant, stond ook op de verpakking en was door de distributeur ongewijzigd overgenomen. Volgens VSW was de werkzaamheid van ginseng-extract bij uitwendig gebruik niet wetenschappelijk aangetoond, waardoor de reclame in strijd zou zijn met artikel 20 lid 1 van de Cosmeticaverordening. De stakingsvordering van VSW werd in eerste aanleg toegewezen, maar in hoger beroep afgewezen omdat de distributeur volgens het Oberlandesgericht Düsseldorf niet verantwoordelijk was voor de naleving van deze bepaling bij het ongewijzigd overnemen van reclameclaims van de fabrikant. Het Bundesgerichtshof stelde vervolgens prejudiciële vragen over de omvang van de zorgvuldigheidsplicht van distributeurs en de toepasselijkheid van de Richtlijn oneerlijke handelspraktijken.
A-G Valk: geen oneerlijke handelspraktijk bij voortzetting energielevering na faillissement leverancier
Parket bij de Hoge Raad 23 oktober 2026, RB 4194; ECLI:NL:PHR:2026:998 ([eiser] tegen Innova Energie B.V.) Advocaat-generaal Valk heeft geconcludeerd in een prejudiciële procedure over de rechtspositie van kleinverbruikers na het faillissement van hun energieleverancier en de toepasselijkheid van de regels over oneerlijke handelspraktijken, ongevraagde leveringen en precontractuele informatieplichten. Aanleiding is een geschil tussen een consument en Innova Energie, dat na het faillissement van SEPA Green Energy in december 2021 het klantenbestand van deze energieleverancier had overgenomen. De consument had sinds december 2020 een tweejarige overeenkomst met SEPA voor de levering van gas en elektriciteit tegen vaste tarieven. Innova zette de levering voort tegen eigen, hogere tarieven, waarop de consument terugbetaling vorderde van € 4.414,87. Volgens hem waren de oorspronkelijke leveringsovereenkomst en de daarbij behorende tarieven op Innova overgegaan. Subsidiair beriep hij zich onder meer op schending van precontractuele informatieplichten, oneerlijke handelspraktijken en dwaling. De kantonrechter van de Rechtbank Den Haag stelde prejudiciële vragen aan de Hoge Raad over de gevolgen van de overname van het klantenbestand op grond van de destijds geldende Besluiten leveringszekerheid, de mogelijke totstandkoming van een nieuwe leveringsovereenkomst en de toepasselijkheid van consumentenbeschermende bepalingen.
Laatste dag vroegboekkorting: Actualiteiten Octrooirecht en Nationaal Reclamerechtcongres
Vandaag is de laatste dag dat u onze twee bijeenkomsten in december met korting kan bestellen: Actualiteiten Octrooirecht en het Nationaal Reclamerechtcongres. Beide bijeenkomsten staan in het teken van recente rechtspraak, actuele juridische ontwikkelingen en de gevolgen daarvan voor de praktijk.
CvB: ‘verantwoord stoken’ is milieuclaim die De Groene Stoker niet kan waarmaken
CvB RCC 20 oktober 2026, RB 4190; LS&R 2503; 2026/00151 - CvB (klager tegen de Groene Stoker). In deze zaak over reclame-uitingen van Stichting De Groene Stoker staat de vraag centraal of de woorden ‘verantwoord stoken’ op haar website een absolute milieuclaim vormen in de zin van de Code voor Duurzaamheidsreclame (CDR). De Groene Stoker gebruikt deze woorden onder meer bij het aanbieden van een digitale stookcursus, waarmee zij houtkachelgebruikers wil informeren over zorgvuldig stookgedrag en het beperken van rookontwikkeling en overlast. Naar aanleiding van een klacht oordeelde de Reclame Code Commissie eerder dat de uiting in strijd is met artikel 4 CDR, omdat de gemiddelde consument de woorden zo kan opvatten dat houtstook als zodanig verantwoord is. De Groene Stoker gaat hiertegen in beroep. De Groene Stoker voert aan dat de woorden ‘verantwoord stoken’ geen uitspraak doen over de milieueigenschappen van hout, maar uitsluitend betrekking hebben op het gedrag van houtkachelgebruikers. Volgens haar wordt onvoldoende rekening gehouden met het educatieve karakter van de website. De organisatie wil consumenten niet aansporen om meer hout te stoken, maar bestaande gebruikers stimuleren om de negatieve gevolgen zoveel mogelijk te beperken. Daarnaast stelt De Groene Stoker dat zij de betreffende teksten inmiddels heeft aangepast en verduidelijkt.
Journalistieke Woo-verzoeken: hoe toegankelijk is overheidsinformatie in de praktijk?
De Wet open overheid (Woo) moet de transparantie van het openbaar bestuur bevorderen. Voor journalisten vormt de wet een belangrijk instrument om overheidsinformatie te verkrijgen en het handelen van bestuursorganen te controleren. Maar in de praktijk blijkt de uitvoering niet altijd eenvoudig.
Bestuursorganen worden geconfronteerd met omvangrijke verzoeken, beperkte capaciteit en de noodzaak om verschillende belangen tegen elkaar af te wegen. Voor journalisten kunnen lange behandeltermijnen, gedeeltelijke openbaarmaking en juridische procedures het verkrijgen van actuele informatie bemoeilijken. Daarmee ontstaat een spanningsveld tussen de uitvoerbaarheid van de Woo en het belang van een goed geïnformeerd publiek.
In hoeverre biedt de huidige wetgeving voldoende waarborgen voor effectieve journalistieke controle? Deze en andere vragen beantwoorden we tijdens het Nationaal Mediarechtcongres op donderdag 19 november. Dit bespreken we in een panel met
- Elisabeth Pietermaat (Pels Rijcken)
- Tim Staal (SPOON/Investico) en
- Hester van Rossum-ten Cate (Adviescollege Openbaarheid en Informatiehuishouding)
Vanuit hun verschillende perspectieven gaan we hierover in discussie. De middag staat onder leiding van Remy Chavannes (Brinkhof). Er zijn op dit moment nog enkele plekken beschikbaar.
Minimumleeftijd voor sociale media: bescherming van minderjarigen versus digitale grondrechten
De roep om strengere regels voor het gebruik van sociale media door minderjarigen neemt toe. In verschillende Europese landen wordt gesproken over minimumleeftijden en beperkingen voor toegang tot onlineplatforms. Ook op Europees niveau staat de bescherming van minderjarigen hoog op de agenda. Op 17 september 2026 presenteerde de Europese Commissie het voorstel voor de EU KIDS Act, dat onder meer voorziet in een minimumleeftijd van 15 jaar voor het zelfstandig aanmaken van een socialemedia-account.
Een minimumleeftijd voor sociale media roept verschillende juridische vragen op.
Bijvoorbeeld over hoe een toegangsverbod zich tot de vrijheid van informatie en de rechten van minderjarigen verhoud, of welke verplichtingen aan platforms kunnen worden opgelegd. Bovendien is het de vraag hoe de leeftijd van gebruikers betrouwbaar kan worden vastgesteld zonder hun privacy onevenredig aan te tasten.
Daarnaast speelt de vraag waar de grens tussen sociale media en andere mediadiensten ligt. Waarom zou het eindeloos bekijken van korte video's op een sociaal platform anders moeten worden gereguleerd dan het achter elkaar bekijken van afleveringen op een streamingdienst?
Tijdens het Nationaal Mediarechtcongres op donderdag 19 november staat de regulering van mediagebruik door minderjarigen centraal in een paneldiscussie met
- Alderik Oosthoek (Commissariaat voor de Media)
- Julia van Best (Europese Commissie)
- Monique van Oers (ACM) en
- Dorien Verhulst (Brinkhof).
Het panel bespreekt de juridische en praktische gevolgen van een mogelijke minimumleeftijd, de rol van toezichthouders en de verhouding tussen kinderbescherming, privacy en de vrijheid van informatie. Dit doen ze onder leiding van Remy Chavannes (Brinkhof). Er zijn op dit moment nog plekken beschikbaar.












