Overeenkomst met IT-dienstverlener vernietigd wegens geschonden informatieplichten en oneerlijke handelspraktijken

Rb. Amsterdam 23 juli 2026, RB 4070; IT 5401; ECLI:NL:RBAMS:2026:7689 ([eisers] tegen [gedaagde]). Twee consumenten sloten bij hen thuis mondeling een overeenkomst met een IT-dienstverlener voor een servicepakket van € 27,50 per maand. Omdat de overeenkomst buiten de verkoopruimte was gesloten, moest de dienstverlener voldoen aan de precontractuele informatieplichten van artikel 6:230m BW en de vormvoorschriften van artikel 6:230t BW. De vernietigingsvordering was niet verjaard, omdat de consumenten pas in februari 2024 daadwerkelijk bekend werden met de feiten en omstandigheden waarop zij de vernietiging baseerden. De dienstverlener had hen onvoldoende geïnformeerd over de voornaamste kenmerken van de diensten en zijn vergaande zeggenschap over onder meer de domeinnamen en digitale omgevingen, de wijze van betaling via automatische incasso, het herroepingsrecht, de duur van de overeenkomst en de opzeggingsvoorwaarden. Ook had hij de vereiste informatie en een bevestiging van de overeenkomst niet op papier of een andere duurzame gegevensdrager verstrekt. Daarmee schond hij de informatieplichten van artikel 6:230m lid 1, onder a, g, h en o, en artikel 6:230t leden 1 en 2 BW. Voor de minimumduur als bedoeld in artikel 6:230m lid 1, onder p, BW bestond geen informatieplicht, omdat geen minimumduur was overeengekomen. De schendingen waren zo ernstig en betroffen zozeer de kern van de overeenkomst dat deze op grond van artikel 3:40 lid 2 BW vernietigbaar was. Het weglaten van de essentiële informatie vormde bovendien een misleidende omissie. De e-mails waarin de dienstverlener na de opzegging dreigde de ICT-diensten te blokkeren en druk uitoefende om het abonnement voort te zetten, leverden een agressieve handelspraktijk op. De overeenkomst was daarom ook op grond van artikel 6:193j lid 3 BW vernietigbaar.

De kantonrechter vernietigt de overeenkomst en veroordeelt de IT-dienstverlener tot terugbetaling van € 1.320 aan onverschuldigd betaalde abonnementsgelden, vermeerderd met wettelijke rente. Omdat een oneerlijke handelspraktijk op grond van artikel 6:193b lid 1 BW tevens een onrechtmatige daad oplevert, moet hij daarnaast € 866,21 aan materiële schade vergoeden. Dit bedrag betreft het deel van de kosten voor het veiligstellen, herstellen en overzetten van de digitale gegevens dat voldoende causaal verband hield met zijn handelen; het overige deel van de gevorderde materiële schade werd afgewezen. Ook de gevorderde immateriële schadevergoeding wordt afgewezen, omdat de consumenten onvoldoende concreet hadden onderbouwd dat zij in hun persoon waren aangetast. In reconventie verbiedt de kantonrechter hen om een voorgedrukte verklaring en bepaalde brieven met onvoldoende onderbouwde en nodeloos grievende beschuldigingen over de dienstverlener op te stellen en onder het publiek te verspreiden. Aan dit verbod wordt een dwangsom verbonden van € 500 per overtreding, met een maximum van € 5.000. De nieuwsbrieven en het document met tips worden niet verboden, omdat deze volgens de kantonrechter niet onrechtmatig waren. De proceskosten worden gecompenseerd en het vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Oneerlijke handelspraktijken

4.16.

Bovendien is de kantonrechter met [eisers] van oordeel dat er sprake is van oneerlijke handelspraktijken.

4.17.

Er is sprake van een oneerlijke handelspraktijk als een handelaar handelt in strijd met de vereisten van professionele toewijding en het vermogen van de gemiddelde consument om een geïnformeerd besluit te nemen merkbaar is beperkt of kan worden beperkt, waardoor de gemiddelde consument een besluit over een overeenkomst neemt of kan nemen, dat hij anders niet had genomen.6 Een handelspraktijk is in het bijzonder oneerlijk als een handelaar een misleidende handelspraktijk verricht. De wet noemt daar verschillende voorbeelden van, zoals de misleidende omissie.7 Ook hier rust in beginsel op de handelaar de bewijslast van de materiële juistheid en volledigheid van de informatie die hij heeft verstrekt.8

4.18.

In de eerste plaats is sprake van een misleidende omissie door [gedaagde] .9 [gedaagde] heeft essentiële informatie weggelaten, die een gemiddelde consument nodig heeft om een geïnformeerd besluit te nemen. Hiervoor is reeds geoordeeld dat [gedaagde] onder meer niet aan bepaalde essentiële informatieplichten10 heeft voldaan en het weglaten van die informatie levert ook een misleidende omissie op.11 Door [eisers] niet volledig te informeren heeft [gedaagde] hen niet de gelegenheid geboden een goed besluit over de overeenkomst te nemen en heeft [gedaagde] zich schuldig gemaakt aan een oneerlijke handelspraktijk.

4.19.

In de tweede plaats is ook sprake van een agressieve handelspraktijk in de zin van artikel 6:193h BW. De handelswijze waarbij [gedaagde] in zijn e-mails van 28 en 29 februari 2024 heeft gedreigd met het stopzetten en blokkeren van de geleverde ICT-diensten als de opzegging van de overeenkomst niet zou worden geannuleerd, is een handelswijze die ertoe kan leiden dat de gemiddelde consument een ander besluit over de overeenkomst zou kunnen nemen, dat hij anders niet had genomen. De wijze waarop [gedaagde] via deze e-mails [eisers] onder druk heeft gezet om langer vast te houden aan een abonnement waar zij eerder van af hadden willen komen, kwalificeert daarmee als agressieve handelspraktijk in de zin van artikel 6:193h, eerste lid, van het BW.

4.20.

Omdat er sprake is van oneerlijke handelspraktijken, is de overeenkomst ook op die grond vernietigbaar.12 De vordering van [eisers] tot vernietiging van de overeenkomst is dus ook op die grond toewijsbaar. De overeenkomst tussen [eisers] en [gedaagde] wordt vernietigd.